Helemaal aan het oostelijke uiteinde van het eiland vinden bezoekers de overblijfselen van de oude oostelijke pier.

De Wangerooge oostelijke steiger was vroeger de steiger van het eiland. In 1903 werd de oostelijke steiger gebouwd als een tweede steiger naast de haven in het westen en verbonden met het treinstation in het eilanddorp door een 5,4 kilometer lange spoorverbinding van de eilandspoorweg . In tegenstelling tot de pier aan de westkant van het eiland, kon deze dankzij de ligging aan het Seegatt van het Blaue Balje ongeacht het getij worden bereikt.

Na de Tweede Wereldoorlog bereikten de passagiersaantallen recordhoogten, omdat het excursie-eiland Helgoland nog steeds onder Britse bezetting was en niet kon worden bereikt. Helgoland werd pas na 1952 weer toegankelijk voor Duitsers. Vakantiegangers uit Wilhelmshaven gaven nu de voorkeur aan Helgoland en het scheepvaartverkeer bij de oostelijke aanlegsteiger van Wangerooge nam sterk af.

Net als bij de andere Oost-Friese eilanden werd er aan de oostkant van Wangerooge veel zand afgezet, waardoor het steeds moeilijker werd om de oostelijke aanlegsteiger aan te lopen vanwege verzanding. Omdat het excursieverkeer vanuit Wilhelmshaven en Bremerhaven inmiddels was teruggekeerd naar Helgoland, was het noodzakelijke uitbaggeren van de oostelijke steiger niet langer lonend.

Vanaf 1955 was de oostelijke route verliesgevend en concurreerde met de westelijke route. Als gevolg van de lage bezettingsgraad werd de steiger in 1958 aan zijn lot overgelaten en werd de spoorverbinding met het dorp ontmanteld. In de tijd dat de oostelijke aanlegsteiger nog bestond, werd deze regelmatig beschadigd door stormvloeden in de winter en moest hij steeds weer worden gerepareerd.

Heden ten dage is er niet veel meer over van de oostelijke aanlegsteiger. Er staan nog een paar houten palen die worden gebruikt voor het aanmeren van pleziervaartuigen.

Geschiktheid