Oud Ostanleger - Oostende

De oostelijke aanlegsteiger van Wangerooge was vroeger de aanlegsteiger van het eiland. In 1903 werd de oostelijke aanlegsteiger gebouwd als een tweede aanlegsteiger naast de haven in het westen en verbonden met het treinstation in het eilanddorp door een 5,4 kilometer lange spoorverbinding van de eilandspoorlijn. In tegenstelling tot de steiger aan de westkant van het eiland kon deze onafhankelijk van het getij worden bereikt dankzij de ligging aan het Blaue Balje.

Na de Tweede Wereldoorlog bereikte het aantal passagiers recordhoogten, omdat het excursie-eiland Helgoland nog steeds onder Britse bezetting was en niet kon worden aangedaan. Helgoland werd pas na 1952 weer toegankelijk voor Duitsers. Vakantiegangers uit Wilhelmshaven gaven nu de voorkeur aan Helgoland en het scheepvaartverkeer aan de oostelijke aanlegsteiger van Wangerooge nam sterk af.

Net als bij de andere Oost-Friese eilanden werd er veel zand afgezet aan de oostkant van Wangerooge, waardoor het steeds moeilijker werd om de oostelijke aanlegsteiger aan te doen door verzanding. Omdat het excursieverkeer vanuit Wilhelmshaven en Bremerhaven inmiddels weer naar Helgoland was teruggekeerd, was het noodzakelijke uitbaggeren van de oostelijke steiger niet meer lonend.

Vanaf 1955 was de oostelijke route verliesgevend en concurreerde met de westelijke route. Als gevolg van de lage bezettingsgraad werd de steiger in 1958 aan zijn lot overgelaten en werd de spoorverbinding met het dorp ontmanteld. In de periode dat de oostelijke aanlegsteiger bestond, werd deze vaak beschadigd door stormvloeden in de winter en moest hij steeds weer worden gerepareerd.

Vandaag de dag is er niet veel meer over van de Ostanleger. Er zijn nog een paar houten palen die worden gebruikt voor het aanmeren van plezierboten.